|
بی رابعه هم اگر می بود آن دیار زنی به زهدان شعری می پروراند که بعدها رابعه شاعر شود ! می گویی نه ! نگاه کن به چشم های خواهرم ، شعر هزار زن بیزار خونابه می شود وقتی که چشم می گرداند به سوی خویش و می بیند در آینه چقدر پیر شده است !
2 آپریل 2009 13 فروردین 88
ابهام که از میانه برخاست !
روزمره می نویسم : صبحانه نهار شام حاضر است . حاضر که باید بوده باشد فروشگاه نمود حاضربوده گی در وضعیت فعلی ست ، نگران نباش گرسنه نمی میری ! چرخان به دور خویش می چرخد زمان گرسنه نمی مانی . چیزی به عادت هر روزه هست حتی اگر که جنگ ناباورانه به هم می زند روال عادی جریان زندگی . باور نمی کنی ؟ نگاه کن که جنگ به عادتِ معمول چگونه مثل دیدن یک فیلم از هزار فرستنده ی دستِ چندم است ، و تو نه از سر یک نابه عادتی که از سر عادت تصویرپاره های جسم را هزار بار به تکرار لذت می بری ! این گونه نیست ؟
تاریخ روایت دست های در کار نبوده است دست ها روایت خود را نوشته اند !
روزمره می شود هرچه در ابتدا ء ناباورانه به تعبیر می شود به گفت و گو . ابهام که از میانه برخاست هر چیز در روایتِ معمول توجیه منطقی ِ خود را به حرف می کشد . روزمره گی عادات ِ زیستن خود را تلویح عادت تو می کند ، چندان به بند نباش . . . جهان به کار خود است !
تنهاتو مانده ای به کار چه بود خویش !
مرداد ۸۷ شهریار دادور
رباعی ها . . . هرچند که می کشی مرا بر سر دار من بود تُرا به هست دارم انکار بر هست خود از وجود تو شرم برم کاین من به کجاو تو به اینجا به چکار
* * * به چشمم زشت می آید جهانت از آن گفتی که آمد از دهانت بگفتی : کشتن اش جایز به شرع است هر آن کو می کند رسوا نهانت ای تکیه زده به دین و دولت یک جا ای کرده به پا دار با نام خدا هشدار که می رسد به گردون روزی کات هیچ نماند به جهان ای رسوا
* * * ای شب زده باسیاهی شب به یقین ذات تو گره خورده دلت گشته عجین خواهی که به کام تو شود عمر جهان یعنی که عزا باشد و شر باشد و کین ؟ ای تشنه ی قدرت و خلافت به جهان گو خواب چه دیده ای که گوئی به کسان ـ از ما نبود هر آنکه بر ما ست کنون آری نبود ، ولی چه داری تو نشان ؟ ای بود تو در نبود ما وهم و گمان بودن نبود سهل مگیرش آسان بس بوده و نابوده چو تو آمد و رفت تا بود و نبود خلق آمد به میان ز اسلامت ندیدم هیچ جز خون زخون گردیده رنگین دشت و هامون اگر دستم رسد روزی به مسند چو خود آواره ات خواهم به گردون تو نا اهل از چه این بیداد کردی ؟ تمام خاک ما بر باد کردی ز گورستان شه گفتی در آغاز ولیکن خود دو صد آباد کردی ! تو می دانی که کشتن کار ما نیست به جز مهر و خرد در بار ما نیست ولی با اینهمه گر سهمت از ما شود آوارگی این عار ما نیست گویی که : گذشت عمرت از هیچ به هیچ گویم که : به ما زخنده چون مار مپیچ گر ما نرسیدیم به هیچ از سر هیچ تو خود همه هیچی به جهان حیف از هیچ ! ببین سرسبز و حوشرنگ و برومندم ببین پر برگ و پر شاخ و تنومندم اگر چه زخمی از کین تبرداران ـ ولیکن ریشه در خاکم ، چنینم من شکوهمندم مپندار این که بر بادم که من تاریخم و . . . یادم چنان بادرد این مردم عجینم من که پنداری که فریادم راستی چرا فراموش کرده ای که بگوئی : پیش از آن که من مرده باشم مراسم تدفین در آغازگاهِ تولد در ذهن ِزائوی من به مجلس ختم آخرین راه می برده است ! یعنی ، که او بود که شهادت داد : "چشم تان روشن نوزادتان به جهان دختر است " ریش تان به باد ! شهریار دادور ـ استکهلم 18 ـ6 2008 هیچ اگر نمی گفتم !
هیچ اگر نمی گفتم احتمالاً می پرسیدی : چگونه این همه سال ازپس سال آمد ، و دگر نشد روزگارت ؟ و من چه می بایست گفته باشم اگر نمی گفتم : خوب که نگاه می کنم هنوز دستی درست به زیر خاک نرفته است و رهگذری که دیده بود لابد با پچ پچه به حرف آمده بود که : کشته گان بسیاری بر هم تلنبار شده اند ! و کسی نمی داند که گمشده گان آن سال ها نه در کوچه های پرت و بیابان های دور که در حوالی همین عصرهای دل گرفته گی و بوی شاخساران سپیدار های گردشگاه به امنیت خاک فرو شده اند ! و لابد و با این احتمال تا یاد آنچه بود از یادرفته شود .
دستی هنوز شاید جائی درست به زیر خاک نرفته است و حتماً هنوز من آنقدر پیر نشده ام که از یاد برده باشم بر ماچه رفته است !
هیح اگر نمی گفتم شاید تو می پرسیدی .
شهریار داور ۲۱ می ۲۰۰۸ - استهلم همین صدای شمرده ی قدم ها و همین قارقار یکنواخت آهنگین کلاغ و تیغه ی نازک آفتاب از میان برگ های شنگرف پاییزی و طعم گس ویسکی در چاشت صبحگاهی خواندن چند سطری از " جستحو " و سفر ذهن من تا خیال خالص تو به مسئله ی " زمان " و همین گذارٍ تند در تداعی صبح های شرجی و درخشش آفتاب از میان قامت نخل های با وقار و هر چه که از برگ های ورق خورده ی زمان در من عبور می کند . . . عادتی شده است ، که بپندارم ـ تو می آیی ! با همان صدای شمرده ی قدم هات از آن باریکه راه آسفالته ی میان درختان رو به روی پنجره ام ! همین صدا ست که مأنوس گوش انتظار من شده است در صبحگاه پشت پنجره !
شهریار دادور - استکهلم ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۷ تا آن دشتٍ خفته که یادهای مرا در خود دارد و جاهای مرا شاید که از یادبرده باشد ـ با غبار شن در تلنباریٍ بی وقفه ی زمان عکسی شود که بود چشمان ام را می بندم و در بسترم آرام می گیرم ! . . . . . . عکسی که زنده می شود جایی ست که از دور می بینم اش ! انگار که عکاس در غبار مه از وسوسه ی ناگزیر چشم مغلوب دست و فشار بی اختیار دکمه به ثبت زمان شده است . آن دشت خفته ی هنوز در خلسه ی خواب های ظهر با من در آمیخته است و آن یاد های او هنوز در وسوسه ی بازگشت زمان به چشم می زند .
شهریار دادور ـ استکهلم ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۷
هنوز از آخرین گلوله صدایی بر نیامده بود که من دستان ام را پنهان کردم و آخرین دانه ی دانایی را برخاک شوره ی بیابان مرگ افشاندم . . . تا اگر باران از ابری گذرنده روزی بر آن خاک ببارد نروید اگر درختی تناور شاید که حوانه ای بشکوفد به شهادت مندی دستانی که من بودم و دانه ای که زمین را سبز می خواست ! دست و دانه هنوز هم پنهان اند و صدای ِ آخرین گلوله هنوز بر نیامده است . باران اگر ببارد . . .
شهریار دادور - استکهلم ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶
از عادت است که نمی بینیم روز مره گی مرگ را در خیابان ! ساعت به ساعت می گذرد کسی که نفس می نهد به خاک و از خاک خاطره ای می گیرد کوتاه . . . کوتاه تر از یک نفس . تا بازمانده اش ـ اگر در یاد به خاطر بیاورد یا نیاورد !
شهریار دادور - استکهلم تابستان ۲۰۰۷ پیوسته دگرگون اگر که می شد کمی حتّی ، نه بیشتر ـ از یکی ، دو قرن پیش یا پس می شد شانه بالا انداخت و گفت : چیزی از زمان با خود دارد ؛ " لامصّب " امّا سنگ است ، سخت و سرد و بی نقش به ذات خود . و هر سنگتراش که آمد به ناچار " فرهاد "ی شد ؛ با دگردیسه گیِ کار کردِ تیشه از دست های ِاو !
بیچاره من " که به سفر آمده بودم ، تا دیار ِتوفان ها را ببینم " ! *
شهریار دادور ـ استکهلم ۷ ۱ ۶ ۲۰۰۷
* مارسل پروست
هنوز هیج ازآن نمی دانستم که چه کس بلندترین درخت را در باغ خانه ی خود دارد و در کدام جنگل از کجای جهان بُلندایٍ تک درخت ، تا به آفتاب است . می دانستم که دار در روایت امّا بلندترین قامت از تنه ی درختانِ جنگلی ست ! مردی که در عکس می بینم آویخته بر بُلندترین بازوی جرثقیل راست قامت تر از دار بی دزخت به نطر می رسد . تحقیر نگاهِ او به پشرفته ترین وسیله ی اعدام زیبا ترین سرودِ قامت ِ انسان است ! انسان درخت تلاش رسیدن به آفتاب بوده است . دریغا . . . که چگونه می شکند انسان !
شهریار دادور ـ استکهلم ۱۳ ۶ ۱۳۸۶
|
|
