|
تا رود جاریه ...
تا رود جاریه تا این ترانه نو تا تازه می رسه از ما ، به من ، به تو تا سبز رُستنه رَستَن همه امید شب !!! پاتو پس بکش !!! از روز و این سپید !!!
یه روز ، یه جا ، یه وقت سنگار میشکنه دیوار میشکنه یه بار ، یه خیل ،یِجا از غصه می کنه همدست و همتنه
خونین میشه ردا جای نگاره ها شب سقف آسمون رقص ستاره ها اما نه من کم و نه تو غزلسکوت !!! بشتاب می رسیم اونسوی رو به روت !!!
حسام فریاد به ساعت ۲:۳۰ دقیقه پس از نیمروز ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ میلادی تورنتو ، کانادا انسان به انسانی سرافراز است و دلخوش ورنه که حیوان صدبرابر باوفاتر سنجش میان مهر و اُنس است و خِرد هم شاید جهان آدمی را نِی کند سر این مایه انسان که بر دیده پدید است آیا همان والایی بودست بر حیوان ؟! در این زمانه جان شده ماشین مرگ و حیوان شده سر سلسله بر مهر انسان هر رنگ و هر گویش و هر جغرافیایی شالوده هستی و هستن در جهان است نه یک زدیگر کم نه آن یک بر دگر بیش صلحی که باید باشد و نیست در میان است دستان قدرت از پلیدی خیس وهم است پینامه اش در خشم و مادام است و انگار یک آن به اینسان بودنش کاری ندارد روح شریر و بطن بی اندازه بیمار یک باره شاید نسل ما از خواب غفلت بر خیزد و خود را به حیوان دون شمارد تاریخ جاری از پس هر قرن کهنه شاید به یادش خون به دفتر ننگارد(۲)
حسام فریاد
به ساعت ۱:۱۵ دقیقه پس از نیمروز ۳۰ آپریل ۲۰۰۹ میلادی من امروز در غربت چهارمم ۴ ساله شدم و درغربت دومم سیزده ساله و تا ۴ ماه و ۸ روز دیگر در غربت نخستم ۱۴ ساله می شوم . تورنتو ،هماره نگران انسانی انسان سایه سنگینه و افتاده روما تابشیم شبیه وزن سایه ها تا که آفتابو نبینیم بعد از این سردی بی وقفه باشیم اینچنین سایه باشه گرچه خواب و راحتی بی خبر می مونی از ناراحتی زیر سایه بی گمان در سنگری ولی این بهانته ،ناباوری!
بی امان توفان یه روزی می بره سایه و سقف و اتاق و پنجره میدوی در التهاب جستجو سایه رفته پیش خواب و آرزو
با تو تصویر اتاق و سایگی پوچه، تا گنگه تب همسایگی!! تا هنوزم باقیه آوار درد زندگی بیزاره از سایه سرد بی خیالی شاید این چند و دواست کج خیالی آخِرش آخَر کجاست ؟! من نمی خوابم تا فقر اندوهمه ! کودک درد زمین بی مرهمه !!!
بی امان توفان یه روزی می بره سایه و سقف و اتاق و پنجره میدوی در التهاب جستجو سایه رفته پیش خواب و آرزو
حسام فریاد به گاه همیشگی دلنگرانیهایم ۲۳ جولای ۲۰۰۸ میلادی تورنتو /کانادا /به ساعت ۹:۳۵ دقیقه شب
نه اینها خواستنی بودن ، نه اونها نشد باشن جواب پرسش ما نوشتیم از رو مشقای پر از خون نَشُستِش ، خط نزد مشقا و بارون تو ساحل رو شنا غریقی بودیم تو دریا پَر پَر رفیقی بودیم شکایت پیش مجرمها می بردیم از آیینه شکستیم ، سیلی خوردیم
حالا ما موندیم و تاریخی انسان که وجدان مُرده تو روز و شباشون سفر کرده به حسرت آرزوها نمیشناسه صدا حتی صداشون
تو که سکوی موندن شد غرورت !!! یا، آی اونکه دلیلت شد عبورت !!! تو روزنامه نوشتن جُفتی مردید هزارون دشنه از بیگانه خوردید تا اینها باقیَن ، اونها نمیخوان یه نقطه از ازل تا بعد فردان نه تو آسوده می خوابی ، نه آدم ! هوا سنگینه و آدم شده خم
حالا ما موندیم و تاریخی انسان که وجدان مُرده تو روز و شباشون سفر کرده به حسرت آرزوها نمیشناسه صدا حتی صداشون
حالا ما موندیم و تاریخی از خون تو این خشکسالی و قحطی بارون اساس دلخوشیهامون شده درد فصول چار بخشیمون شده سرد تبار بی تباری مونده از ما تو رایانه،تلویزیون،رادیوها کسی فکر تبر زخم غزل نیست دلیل تلخی خواب عسل چیست ؟ عروسکها تو راهن از دوباره تو راه بندون قتل هر ستاره تب قدرتنمایی حرف روزه رهایی گُر میگیره تا بسوزه !!!
حسام فریاد به ساعت ۱۱:۰۰ صبح ۰۱ آگوست سال دوهزار و هشت میلادی تورنتو/غربت چهارم من
سرخم نکن با سیلی زمانه بدل نشو از اصل این ترانه تقلبی ِ واژه هامو نفروش حرفو نزن به ضرب تازیانه رو پوست زخم شعر نمک نپاشون با چوب قدرت ساقه ها و نشکون از راه کج برگرد به راه دشوار به زور رشوه یل نشو تو میدون
آدمیه آه و دمی می بینی ! اینه روزگار این مهمه چی بمونه از تو و من یادگار
نگو که نسخه زمانه پوله زمانه بی پوله که در افوله قصه های مقواییت قشنگ نیست وقتی که قهرمان توشون یه غوله غولو می سازن که ماها نباشیم تنها بمونیم ، تک به تک ،سواشیم دستامونو از دست هم بدزدیم اسیر یأس ِ تو شبانه ها شیم
آدمیه آه و دمی می بینی! اینه روزگار این مهمه چی بمونه از تو و من به یادگار
بس نکنی یه روز می بینی دیوار فرو می ریزه رو سرت چو آوار جایی نمی مونه بری قائم شی از دست باورای بر سر دار اونجا دیگه پول سپر بلا نیست دوره قدرت و خرافه هانیست اونجا دیگه آدما یکدست میشن خورشید باشه وقت شبانه ها نیست
٣:٣۶ دقیقه بامداد ٢٠٠٨/٠٧/١۴ حسام فریاد .(روی کلامم به آنهاست که سکوت و بی خیالی را بر حرف و یا /ناشُعار/ بَل ( انجام بیدار )سنجیده ،به جا و باب روز می شمارند.). شوربختانه همای سعادت به( ناکِی) و زمانی نازمان بر شانه رنجدیدگان می نشیند .تاریخ (ناکِی )را هنوز روزنامه های صبح دیار بند و زندان ننوشته اند .شاید تا آنزمان دیگر همه شان لغو امتیاز شده باشند! آپارتمان !
نه باغچه و نه گلدون نه حوضی و نه ماهی جای روزای هفته همه ش شب و سیاهی
شهر پره از آپارتمان خونه کلنگیا خراب همه سراپر سئوال همه سئوالا بی جواب
نه کشور ی ، نه مردمی ارزشا تا ر و خط خطی سهم من و تو این وسط کروری بچه پاپتی
شهر پره از آپارتمان خونه کلنگیا خراب همه سراپر سئوال همه سئوالا بی جواب
می گن امام زمان میاد با اسب تند و چابکش سنتو بر می گردونه دنیا می مونه تو شکش
می گن دیانت اوله تو جنگ با هرچی کافره بر خورد با نسل مفسدین معنی نهی از منکره
تو شهر پر آپارتمان یکی نمی پرسه چرا ؟ فاصله ما فقرا زیاده با این پولدارا اگر کسی بخواد بیاد اسمش مهم نیست کی باشه انسانیت نداشت اگه می خوام که هیچکی نباشه خرافه توی شهر مون برای اینه که اونا مردمو بدبخت تر کنن تا آخرین لحظه ها
حسام فریاد
۱دسامبر ۲۰۰۷ میلادی بر مام وطن فقر و ببین سایه فکنده بیچاره شده واژه نسلی شکننده آيا بايد ساخت ؟!
با اين زمانه با اين زندگی در اين شبانه آيا بايد خوند؟! به ساز دشمن به ضرب زور و قيمت بودن هر چی ندارم دلم بزرگه پشتم به کوهه سينه م سِترُگه برای هر آن رهايی از تو می خونم از سر می بخشم از نو برای امروز به عشق فردا می بخشم از خود صدا به دنيا هر چی ندارم دلم بزرگه پشتم به کوهه سينه م سِترُگه نوشتن من يه دلپناهه اين حرف من نيست گواهِ آهه آيا بايد ساخت ؟! بااين سِترَوَن با اين تباه هر مرد و هر زن حسام فریاد
۱۳/۰۵/۲۰۰۸ به ساعت ۱۱:۲۰ دقيقه شب خسته از استوديوی ظبط صدا در مرکز شهر تورنتو به سوی خانه. من اون غزل به دوشم که واژه هام شکسته من و یه صفحه خیس از اشک پینه بسته نوشتن یعنی گفتن از آسمون آبی از ابرایی که روشون تو رویاها بخوابی از آدمهایی که درد تو رگهاشون می جوشه لباشون تشنه، اما غزل نمی فروشه من اون غزل به دوشم که واژه هام شکسته من و یه صفحه خیس از اشک پینه بسته عزیز شاعرانه سرودن یعنی سایه یا خوندن از زمانه به شکل یه گلایه یا مثل رنگ تشبیه تو دریای ترانه یا مثل تازه موندن تو دنیای بهانه غزل به دوشم ۲ می خشکم از درد فکر غزل رو نمی فروشم
حسام فریاد
این سروده از نادر کارهاییست که در سال ۲۰۰۱ نوشتم برای اینکه در مسیر ترانه راهی شود ولی حتی در چرکنویس های آنزمان نیز پانویسی برایش موجود نیست .فکر می کنم خودش پانویس درونمایه خودش باشد. این منم بدون سانسور نسخه اصل و قدیمی نه کپی از روی شعری نه تو یک دفتر سیمی با ممیزی غریبه م جمله هام بودار و سرخن نبض تند اجتماعن عامه از حرفام می گُرخن
خودمم ولی نمی خوام شکل و رنگ دیگه ای شم دیوارا آینه تو رومن چیزی از خودم نشه کم
این منم که آخرینم وقتی اولین تو بنده وقتی زندانبان بودن لب به لب از پوزخنده من آخرین با شعرم اسب آرزو می سازم برای رهایی اون به در زندان می تازم
خودمم ولی نمی خوام شکل و رنگ دیگه ای شم دیوارا آینه تو رومن چیزی از خودم نشه کم
با سرایش یه مصرع دیوارا و بر میدارم رسم زنجیر و می ریزم اسم پرواز و میارم تا من بدون سانسور آخرین و اولین شم با یگانه های فردا همصدا و همنشین شم
حسام فریاد به ساعت ۱:۳۵ دقیقه پس از نیمروز ۱۲/۰۵/۲۰۰۸ میلادی /تورنتو، کانادا
کتابو دوره می کردیم که امروز گم نشه فردا نه اونجا مهلتی مونده نه حسرت گم شده اینجا کتابی که پِی ِش بودیم پر از حرفهای یکسویه س نه تنها خالی از پنده وجودش رسم واگویه س
با اما و اگر ، شاید ندیدیم اونو که باید درسته کاش یک هجوه ولی شاید باید شاید
دوباره صفحه به صفحه ورق زد دستم این شرحو قلم موی خیال من کشید اون گمشده طرحو یه پرسش از سرم رد شد چرا ما ساده تن دادیم کتابو تا ته ش رفتیم به پای واژه افتادیم
با اما و اگر ، شاید ندیدیم اونو که باید درسته کاش یک هجوه ولی شاید باید شاید
اگر حرفا پیامی از شعور سبز انسان بود شاید حال مهلت بودن نه اینسان بلکه آنسان بود اگر هر بار پس ازدوره می فهمیدیم که چی میگه نه امروز و نه فردا و نمی گفتیم دیره دیگه
زبانحال سروده ایست که می رود به ترانه بنشیند برای راز بی جواب حقیقت سرزمینم و مردمش . به کاش نیاندیشید که کاشتیم و علف هرز به جایش سر بر آورد .فردا را اگر خواستیم می توانیم دریابیم . اگر خواستیم ! حسام فریاد ساعت ۱:۳۹ دقیقه پس از نیمروز به تاریخ ۰۸/۰۵/۱۰ میلادی
اینهمه بی جوانگی که از تو آب می خورد بطن جوانه دلم از تو جوانه می برد اینهمه (من شکوفه ) یاس و یقین به خم شدن از سر ما میگذرد سایه ام از تو کم شدن
همین خودش به خواب من حتی سفر نکرده بود که با تو بی گم شوم فکرم خطر نکرده بود
من از خودم به ضرب غم دشنه کهنه می خورم تو از تپانچه دلت گلوله ای به شرط غم ما از هجوم سایه ها سیلی ناشمردگی اینهمه خشم و حادثه چرا حریر خانگی
همین خودش به خواب من حتی سفر نکرده بود که با تو بی گم شوم فکرم خطر نکرده بود
بدن شک صدای من تو را دوباره می شود دوباره از گلوی عشق ترانه چاره می شود همیشه با نبوغ خود به داد غنچه می رسد دوره حذف دشنه و مرگ تپانچه می رسد
۱۸/۰۴/۲۰۰۷ | به ساعت ۳:۰۰ پس از نیمروز با افزودن ابیاتی چند پس از یک سال و دو روز کم
روزی بدون شک بدان زایش غنچه می رسد نه غنچه ای بدین روال به این روال نابلد نگرانم ، هر آن به خودم برچسبم از همه می رنجم به غمم می چسبم شکل یک مضرابم پی سیم گیتار ساز رنجوری که می زنم بی آزار
نگرانم ، طوسی رنگ افسردگی ام درتب لبخندم پُر آزردگی ام
ثروتم اشعارم راحتم فریادی ننگ بر درد هر آنک به من این را دادی که صدایی باشم سوز جان را فریاد نوسانی باشم از پس هر بیداد
نگرانم ، طوسی رنگ افسردگی ام درتب لبخندم پُر آزردگی ام
نگرانم تا این کودکان رنجورند چشمها در خوابند از حقایق دورند نگرانم انگار بخت من این بوده در هراس فردا شاید این دین بوده
ما هرچه به منظور خود ابرام کنیم دنیا که نفهمد هیچ دنیاییان نیز.... ۰۴/۰۴/۲۰۰۸ میلادی /تورنتو /کانادا
نه خاله سوسکه داریم نه دلبری ، نه نازی نه آقا موشه مونده نه همسری ، نه سازی اون عمو زنجیر بافم رفتش سر کوه قاف اینقده موند اون بالا تا شد یه مرد علاّف شنگول و منگول ما کنار حبّه انگور شدن یه لُقمه چرب برای گُرگ ناجور نه لِی لِی ِدختری نه قایم با شکی نه گُرگم به هوایی هرچی شده دزدکی نه هفت سنگی تو کوچه نه الک و دولکی هرچی که خنده داشتیم شده همش الکی نه بُل گرفتنامون نه وسطی ، نه بازی لوس و نُنُر کی میشه ؟! فقط زبون درازی نه لالایی ، نه قصّه کو ده و کدخدایی ؟ نه دهقان فداکار نه مرغ تخم طلایی
باگل یا پوچ دیروز می شد به بودن رسید می شد به من پشت نکرد می شد از تو نترسید
هاچین و واچین نیستش تا یه پامو ورچینم نه پله که بسازم نه پازل که بچینم دخترکا زیادن ولی کو خاله بازی نمره فارسی صفره همه غرق ریاضی بی آرمان و نواران بی تون تون و اسکاچیف دستمال آبی پاره آنای بی کلاچیف نونی نمونده تا من کبابی لاش بذارم دستای ما سیاهه پشت دستی کم میارم اتل متل چه خوب بود با پسوند توتوله هرچی لنگ دراز بود همه شدن کوتوله لاکپشت قصّه ما با همه زرنگیش از بسکه آروم رفته شکسته پشت سنگیش خرگوش تند و تیز و شکار هفته کردن گوشتشو قُرمه قُرمه پوستشو تفته کردن تو دُکون قصابی زنبورا بی جِلیزن گوشتای تو خورشا دُمبه و ریز ِ ریزن کُرسیای زمستون جا شو داده به HEATER ماشاالله خارجی شد اسمش شده آ PETER امسال میگن دوباره عمو نوروز تو راهه گوجه کیلو هزار چوب نوروز کی سیاهه ؟! اونایی که نداشتن بیشتر بازم ندارن اوناییَ م که دارن بیشتر کنار میذارن
حسام فریاد ۲۹ اسفند ۱۳۸۷
تو هم گذشتی تا نشه بشه یکی همسنگرم پشتم نباشه تکیه گاه همه تو روم ، برابرم جنگ جهانه ، سومیش این شده حرف آخرم دوره دفن عاطفه س اینه که از گریه ترم
نه کوهی به کوهی رسید نه آدمی به آدمی وقتشه اعتراف کنیم به این افول و دل کمی
روتوی روم ، برابرم آدمای ریز و درشت با دلای مقوایی هر یکیشون یکیمو کشت منو بگو که بی خبر با پرچمای تن سپید اومده بودم که بگم از قصه صلح و امید
نه کوهی به کوهی رسید نه آدمی به آدمی وقتشه اعتراف کنیم به این افول و دل کمی
کودک نسل بعد از این شده تمام دقدغه م غصه سبزینه اون برده منو تا به عدم جنگ و خرابی فاجعه س ارزش انسانو ببین شکسته بغض بودمو گم شده رفته تو زمین
ساعت ۳:۳۰ پس از نیمروز ۱۰/۰۳/۲۰۰۸ تورنتو -کانادا به قربانیان بی خبر جنگ و سبزینه های در تهدید پس از جنگ . سر وصورتی زخمی دلی پر از نگفته دوتا چشم گرسنه که چند روزه نخفته یه پیرهن و یه شلوار بایه کاپشن پاره پیرهن بدون دکمه لباساش وصله زاره
یه لقمه نونو حتی تو چند وعده می تونه با نصف کاسه آب به آخر برسونه
خیابونیه جونم یه بی کس فراری خیابونیه اونکه محلش نمیذاری میگه با گل و آدامس که زندگی گرون نیست روزی چند صد تومان که پول یه لقمه نون نیست
یه لقمه نونو حتی تو چند وعده می تونه با نصف کاسه آب به آخر برسونه
سئوالش توی چشماش چرامن ؟! چراتو نه ؟! همه خوبارو دارن من هم حسرت و به به جواب این سئوالش تو لفظ هرچی آدم که بین ریش و ریشه با ریشن تا نشن خم
حسام فر یاد به تاریخ ۲۰۰۷/۱۱/۲۴ ساعت ۳:۱۵ پس از نیمروز TORONTO-CANADA قصه قصه س ، تو دروغی دل یه خلوت ، تو شلوغی بوسه بوسه س ، تو حبابی دل حقیقت ، تو سرابی فصل سایه ، اشتباهی گم شدن ، غزل گناهی راه تو راه سقوطه نفس تلخ هبوطه تو همه فعل شبانه فعل زرد غمگنانه تو وجود هر بهانه دوره بی عاشقانه واسه چی ؟! نیرنگ واژه ت دوباره واپسگری شه واسه چی دین دروغت ؟! بانی پیغمبری شه نه یه رهبر ، نه رسولی عشق نه و نفرت شُمولی حافظ رمز ریایی تو خدای ناخدایی تو همه فعل شبانه فعل زرد غمگنانه تو وجود هر بهانه دوره بی عاشقانه جای هر چی گل پر پر از تفکرت زدم سر ای شعار نابرابر ای شعور مرگ باور
YORK UNIVERSITY LIBRARY /TORONTO-CANADA نوشتم که هر رهبر دروغین که هر جنبش را به بی راهه و ناکجا می برد بداند که پیروانش روزی نه چندان دور از تفکرش در ذهن فریب خورده شان سر می زنند که این صدبار بدتر از سر زدن های وی از آزادگی آنهاست. حسام فریاد -۰۵/۰۱/۲۶-ساعت ۷:۰۵ دقیقه پس از نیمروز شاید این خشم طبیعت خشک و تر نمی شناسه مثل آوار جنونه از کسی نمی هراسه همه رو با بوسه مرگ می بره از این زمانه ای ستمگر بشنو از من از تو مونده این نشانه وقتی خاکستر انسان مونده زیر خشتای سرد همدلی در سوگ ملی همصدایی در غم ودرد اول از رودبار شد آغاز بعد گرگان غرق خون شد حالا امروز در بم وارگ خاک میهن واژگون شد چی بگم از اینهمه درد؟! سوگ در سوگ همیشه این ره آورد سیاهی این که زندگی نمی شه وقتی خاکستر انسان مونده زیر خشتای سرد همدلی در سوگ ملی همصدایی در غم ودرد ظلم اگر نبود شاید داد،بیدادی نمی شد فصل گریه ای نمی ماند مرگ ٬ آبادی نمی شد پس از عمری خاک وخون شد دسترنج روستایی ای صدای خشم مردم ای عدالت پس کجایی ؟!
حسام فر یاد - ششم دی ماه ۱۳۸۲ ۲۷/۱۲/۰۳ به یادبود خاکستر نشینان بم کرمان بخشی از خاک میهن در زنجیرم عشقهایی خالصانه هر چند بدون سیم و زر اما فاقد تکبر لبریز از بوی تُردِ علف سرشار از بوی طَردِ ماده قرص کامل ماه در شبستان حضور چتر کوچه پسکوچه گردی نسل تازه آه... دلم آنها را آن عشقهای خالصانه را آرزوگونه خواب می بیند
حسام فر یاد ۱۷/۰۸/۰۷-ساعت ۱۰:۰۹ شب-TORONTO -CANADA بوی باروت میده این جهان ببین! بوی آوار،بوی خون ،بوی جنون بوی بودن میده دست تو ولی بوی آزادی دیروز تا کنون بوی نیرنگ میده این جهان ببین! بوی سرکوب ودشنه وستم بوی بارون میده گیسوی رهات بوی بسیار،بوی بیکران، نه کم بوی این جهان چشامو کور کرده جیغ نحسش گوش بودنم رو کر ای پر ازبوی رسیدن به هوا منو از زندان این جهان ببر بوی جنگ واسلحه ،بوی فشنگ! بوی تاراج ،بوی نفت وبوی آز بوی پرپر شدن نسل جوان این جهان و بوی دستهای دراز بوی نفرین شدن شرق غریب بوی آوارگی ما در جهان بوی تن فروشی،افیون،بوی درد بوی سرزمینی گور بی نشان بوی این جهان چشامو کور کرده جیغ نحسش گوش بودنم رو کر ای پر ازبوی رسیدن به هوا منو از زندان این جهان ببر می خوام از نو درجهانی سبز بشم که بوی بهار وبارون روبده چشامو باز بکنم تو دفتری که بوی شعر فراوون رو بده تو و دست تو و گیسوی رهات ما و بودن وسپیدی و خوشی نه خشونت و نه آزار و شکنج تنها آرامش دل هماغوشی
به من ،تو،ما،آنها و به هرکس که آرزومند جهانی سبز وآباد است که افسوسا در این نادوره بحران امکانش شاید یک در میلیارد هم نباشد. حسام فر یاد /غربت دو م/بروکسل،بلژیک/۰۳/۱۲/۰۷ |
|
