|
راستی چرا فراموش کرده ای که بگوئی : پیش از آن که من مرده باشم مراسم تدفین در آغازگاهِ تولد در ذهن ِزائوی من به مجلس ختم آخرین راه می برده است ! یعنی ، که او بود که شهادت داد : "چشم تان روشن نوزادتان به جهان دختر است " ریش تان به باد ! شهریار دادور ـ استکهلم 18 ـ6 2008 آپارتمان !
نه باغچه و نه گلدون نه حوضی و نه ماهی جای روزای هفته همه ش شب و سیاهی
شهر پره از آپارتمان خونه کلنگیا خراب همه سراپر سئوال همه سئوالا بی جواب
نه کشور ی ، نه مردمی ارزشا تا ر و خط خطی سهم من و تو این وسط کروری بچه پاپتی
شهر پره از آپارتمان خونه کلنگیا خراب همه سراپر سئوال همه سئوالا بی جواب
می گن امام زمان میاد با اسب تند و چابکش سنتو بر می گردونه دنیا می مونه تو شکش
می گن دیانت اوله تو جنگ با هرچی کافره بر خورد با نسل مفسدین معنی نهی از منکره
تو شهر پر آپارتمان یکی نمی پرسه چرا ؟ فاصله ما فقرا زیاده با این پولدارا اگر کسی بخواد بیاد اسمش مهم نیست کی باشه انسانیت نداشت اگه می خوام که هیچکی نباشه خرافه توی شهر مون برای اینه که اونا مردمو بدبخت تر کنن تا آخرین لحظه ها
حسام فریاد
۱دسامبر ۲۰۰۷ میلادی بر مام وطن فقر و ببین سایه فکنده بیچاره شده واژه نسلی شکننده با درود پس از چندی بیرون از شریان سروده ،چند خطی را با شما سخن می گویم . به آنانی که طی گذشت سه سال واپسین که خود را بر جرگه وبلاگ نویسان افزودم به من مهر ورزیدند و چراغ این خانه را با حضور و پیامهایشان روشن نگاه داشتند هزاران سپاس و درود نثار باد.چند سا لی می شد که بیرون از گرفتاری کارورز ترانه و آواز بودن به عنوان ( خواننده ، سراینده،ملودیست) مجال بیشتری پیدا کردم تا به دلدغدغه هایم برسم.بلندگوی دل باران زده کارورزان این وادی بودن و در چارچوب برنامه ای چه رادیویی و چه تلویزیونی به دلمشغولیها و دلایل آشفتگی ترانه و پیرامونش در غربت پرداختن همیشه در ضمیر من فریاد می کشید .این شد که برنامه ای نوشتم به نام ( با اهالی ترانه ) ، دو سال پیش هنوز در تورنتوی کانادا تلویزیون بیست وچها ر ساعته به رسم لس آنجلس و دیگر گوشه های ینگه دنیا معنا نداشت و یا هنوز کسی به آن نپرداخته بود .رسانه های این شهر به یک رادیوی یازده دوازده ساله دو تلویزیون محلی و چند رونامه ( هفته نامه ) و یا مجله غایت داشت تا اینکه..... رسانه ای خواست باز شود که باز هم شد و چهل و پنج روز هم سر پا بود ولی به دلیل عدم درایت گرداننده و صاحب آ ن غروبی تلخ داشت (آریا) تا اینکه چند رسانه آنهم یکی پس از دیگر ی از پس پشت زمان سر بر آوردند که همه آنها را میتوان در دسته رسانه های آگهی و تفریحی قرار داد. با تقاضای صاحب یکی از این رسانه ها (بینش) برنامه خود را که نخست برای (آریا) نوشته بودم و به ورطه عمل نرسید در آنجا آغاز کردم . تا شش هفته برنامه پیش رفت و بازتاب پر مهر هم میهنان هم دلگرم کننده بود ولی شوربختانه آن رسانه بر عکس نامش جایگاه سزاواری برای ارائه چنین گونه برنامه ای در پایان نمی نمود. بر این شدم که باچند هفته غیبت برنامه دیگری بسازم با عنوانی دیگر ولی در همان راستا ی به فریادیه اهالی ترانه به نام ( در وادی ترانه ) اینبار برای رادیو که رسانه شنیداری بود ، فرهنگی و وزین تر می نمود .دیروز مصادف با یکشنبه نخستین برنامه من به ساعت داخلی تورنتو ۵ تا ۶ پس از نیمروز به صورت زنده از رادیوی (صدای ایران ) تورنتو/کانادا اجرا و پخش شد . حال روی سخنم با آنانیست که تلاشهای مرا در این وادی با مهرورزی دنبال می کنند هم میهنان گرامی شما می توانید هر (یکشنبه در میان )در ساعتی که یاد آور شدم به این برنامه از روی تارنمای خود رادیو گوش بسپارید . بامهر / به نقل از وبلاگ ( من و غربت پندارم ) بدرود حسام فریاد /نهم ژوئن ۲۰۰۸ تارنمای خود رادیو: هیچ اگر نمی گفتم !
هیچ اگر نمی گفتم احتمالاً می پرسیدی : چگونه این همه سال ازپس سال آمد ، و دگر نشد روزگارت ؟ و من چه می بایست گفته باشم اگر نمی گفتم : خوب که نگاه می کنم هنوز دستی درست به زیر خاک نرفته است و رهگذری که دیده بود لابد با پچ پچه به حرف آمده بود که : کشته گان بسیاری بر هم تلنبار شده اند ! و کسی نمی داند که گمشده گان آن سال ها نه در کوچه های پرت و بیابان های دور که در حوالی همین عصرهای دل گرفته گی و بوی شاخساران سپیدار های گردشگاه به امنیت خاک فرو شده اند ! و لابد و با این احتمال تا یاد آنچه بود از یادرفته شود .
دستی هنوز شاید جائی درست به زیر خاک نرفته است و حتماً هنوز من آنقدر پیر نشده ام که از یاد برده باشم بر ماچه رفته است !
هیح اگر نمی گفتم شاید تو می پرسیدی .
شهریار داور ۲۱ می ۲۰۰۸ - استهلم اُستادِ ویرانی نشاید! مرا حتی، واژه چینی ِ روایتِ میراث گذارِ نفرت، -که نُصرت کرد- از عصرِ تازیانه و کُشتن بر شهرِ خوش خیالی و مُردن. نباید! تو را حتی؛ که اشتهارش -خود- هزار جُزوه ی تن سُرخ ِ استادِ ویرانی ِ ماست. محمد مهدی مرادی خرداد 87 فصل ما فصل دلای سنگیه خوی ما خوی خروس جنگیه جای مهر، امروز ما دورنگیه دیگه مرغ عشق یه مار زنگیه حتی روزها فرقی باهم ندارن جای شادی غم و غصه میارن
همه چی مثل هباب روی آب زندگی مثل یه رویا ، مثل خواب
یادته حصیر و سقف چوبیمون یادته دلخوش بودیم به خوبیمون یادته وقتی بارون چکه می کرد دیوار اتاقو چند تکه می کرد
فصل ما فصل تگرگ و وحشته راحتی داشتنش هم ناراحته فکر ما مسموم دشمن بودنه دیگه ما کو؟! تا می بینی من منه همه تو خط برنده بودنیم عاجز از فعل پرنده بودنیم پشت پا رفتار روزانه ماست مرگ دیروز رمز کارنامه ماست
یادته حصیر و سقف چوبیمون یادته دلخوش بودیم به خوبیمون یادته وقتی بارون چکه می کرد دیوار اتاقو چند تکه می کرد
رضا پرهیزکاری میانه پاییز ۲۰۰۶/بلژیک دیار تنهاییهای من
نمی دانم چه به سر انسانیت آمده که شرمند ه از اعتراف کرده های بد و روشنیست که هر روز یک جور خودشو نشون میده .ما مقصریم نه؟!بهتره صادق باشیم ، دنبال متهم تو کوچه کناری نگردیم متهم همینجاست تو آینه روبرومون!!
نمانده ست! این شهر را پروانه نمانده ست. در تنگنای عریانی ِ زبانه های زرد، باریابِ گَردِ اشکیم و رقص ِ بی بستر. به نام ِ فرسوده ی عشق چگونه سُرودن؟ بر شولای یاس، عاشقانه نمانده ست. آن پرنده کو بالَش بر شهنامه ی آسمان ِ ما اسطوره ی نیلوفری ِ موج بود و قصیده ی اوج، از تندبادِ ناجوانمردِ سقوط، خاک میهن کرد و در ضیافتِ سُرخین ِ بیداد، پَرشکست. بر شاخسارِ سُرود، آشیانه نمانده ست. لب دوختن ِ من از هراس ِ مَلّاکان ِ دُژسینه نبود. ساحرِ مِهر –خُدعه وار- واژه واژه ی جوانی ام ربود و از سنگینی ِ سوگ و سکوت، پیر چلّه نشینم کرد؛ بر لبِ تاریخ، زمزمه خشکید و آوای چنگ -آن چنگی که خون ِ انگشتان ِ پدرم می شناخت- در پس ِ قطعه ی تلخ ِ ما-نشُدن گم شد. هزار سال است که بر دفترِ صدبرگِ جوانی، ترانه نمانده ست. زندگانی ام جز کتابِ بَدلفافِ ممنوعه ای نبود که در شبانه ای موهوم با فروغ ِ پراکندنش سر به ابدیّتِ "عقل ِ ناب" سپردم. سحرگاه –امّا– جمله هایم، پاسوز و دردآور بر کپّه ی دشنامهای ملّتم خاکستر شدند. این هجومِ سنگین ِ نَفس را -بیش از این- چگونه به-دوش-بُردن؟ در این دخمه ی نژادکُشتنِ نور و سبعیّتِ دست، برای زندگی هم بهانه نمانده ست. من به تاریکی ِ فردا و فردا طعنه نمی زنم. چگونه وحشتِ شرجی ِ حقیقت را، در چکاچاکِ آن کابوسی که همپای کولاکِ داغ ِ رُجحان ِ زخم، خانه ام ویران کرد به امّید تعبیر کنم؟ چگونه بپایم؟ وقتی حتی خانه نمانده ست. محمد مهدی مرادی اردیبهشت 87 آيا بايد ساخت ؟!
با اين زمانه با اين زندگی در اين شبانه آيا بايد خوند؟! به ساز دشمن به ضرب زور و قيمت بودن هر چی ندارم دلم بزرگه پشتم به کوهه سينه م سِترُگه برای هر آن رهايی از تو می خونم از سر می بخشم از نو برای امروز به عشق فردا می بخشم از خود صدا به دنيا هر چی ندارم دلم بزرگه پشتم به کوهه سينه م سِترُگه نوشتن من يه دلپناهه اين حرف من نيست گواهِ آهه آيا بايد ساخت ؟! بااين سِترَوَن با اين تباه هر مرد و هر زن حسام فریاد
۱۳/۰۵/۲۰۰۸ به ساعت ۱۱:۲۰ دقيقه شب خسته از استوديوی ظبط صدا در مرکز شهر تورنتو به سوی خانه. در هفده شهریور انبوه جماعت بین ! فریاد کشان گویند : استقلال،آزادی هر کس علمی افراشت در خون قدمی برداشت تا مژده آزادی در پرتو جانها کاشت گفتند : امام آید!!! با فضل تمام آید آباد کند ایران به،به که چه آبادی ! استقلال ، آزادی ؟! این است استقلال ؟! این است آزادی؟! بعد از سه دهه زندان بعد از سه دهه ظلمت بعد از سه دهه اعدام یک بار دگر شاید از پشت پس تاریخ یک هفده شهریور از نو به برون آید اما نه بدانسان که! یک رهبر پوشالی با وعده توخالی از بهر هزاران من از بهر هزاران تو با رای همه مردم بر مسند کار آید
رضا پرهیزکاری به یادبود آنهمه جان که به یغما رفت آنهمه ایثار که پرپر شد . ۱۷ شهریور ۱۳۵۸
من اون غزل به دوشم که واژه هام شکسته من و یه صفحه خیس از اشک پینه بسته نوشتن یعنی گفتن از آسمون آبی از ابرایی که روشون تو رویاها بخوابی از آدمهایی که درد تو رگهاشون می جوشه لباشون تشنه، اما غزل نمی فروشه من اون غزل به دوشم که واژه هام شکسته من و یه صفحه خیس از اشک پینه بسته عزیز شاعرانه سرودن یعنی سایه یا خوندن از زمانه به شکل یه گلایه یا مثل رنگ تشبیه تو دریای ترانه یا مثل تازه موندن تو دنیای بهانه غزل به دوشم ۲ می خشکم از درد فکر غزل رو نمی فروشم
حسام فریاد
این سروده از نادر کارهاییست که در سال ۲۰۰۱ نوشتم برای اینکه در مسیر ترانه راهی شود ولی حتی در چرکنویس های آنزمان نیز پانویسی برایش موجود نیست .فکر می کنم خودش پانویس درونمایه خودش باشد. میله زنگ زده سلولم باز با پیچکها با یقین رستن پل به آزادی ما خواهد زد باز هم پروانه به نیابت از گل بوی عطر پرواز به دل زندان خواهد آورد باز از پشت حصار و دیوار از پس پنجره ای خون آلود پر زدن ، تازه شدن ، نو گشتن ! گل شیپور زمان راوی سر زدن خورشید است ۲ بشنو ای حاکم مست !! از من ما من هر دیوانه به تو ای سنگدل بیگانه !! فصل روییدن گلهاست دگر و تمامی علفهای هرز از تن خاک عزیز میهن ریشه کن خواهد شد و کویر تشنه آزادی پر زباران وطن خواهد شد
رضا پرهیزکاری حوالی سالهای ۲۰۰۳-۲۰۰۲ در بلژیک |
|
