بدون سانسور

 

این منم بدون سانسور

نسخه اصل و قدیمی

نه کپی از روی شعری

نه تو یک دفتر سیمی

با ممیزی غریبه م

جمله هام بودار و سرخن

نبض تند اجتماعن

عامه از حرفام می گُرخن

 

 

خودمم ولی نمی خوام

شکل و رنگ دیگه ای شم

دیوارا آینه تو رومن

چیزی از خودم نشه کم

 

 

این منم که آخرینم

وقتی اولین تو بنده

وقتی زندانبان بودن

لب به لب از پوزخنده

من آخرین با شعرم

اسب آرزو می سازم

برای رهایی اون

به در زندان می تازم

 

 

خودمم ولی نمی خوام

شکل و رنگ دیگه ای شم

دیوارا آینه تو رومن

چیزی از خودم نشه کم

 

 

با سرایش یه مصرع

دیوارا و بر میدارم

رسم زنجیر و می ریزم

اسم پرواز و میارم

تا من بدون سانسور

آخرین و اولین شم

با یگانه های فردا

همصدا و همنشین شم

 

 

حسام فریاد

به ساعت ۱:۳۵ دقیقه پس از نیمروز

۱۲/۰۵/۲۰۰۸ میلادی /تورنتو، کانادا

 

 

کتاب بی پند

 

کتابو دوره می کردیم

که امروز گم نشه فردا

نه اونجا مهلتی مونده

نه حسرت گم شده اینجا

کتابی که پِی ِش بودیم

پر از حرفهای یکسویه س

نه تنها خالی از پنده

وجودش رسم واگویه س

 

 

                          با اما و اگر ، شاید

                          ندیدیم اونو که باید

                          درسته کاش یک هجوه

                           ولی شاید باید شاید

 

 

دوباره صفحه به صفحه

ورق زد دستم این شرحو

قلم موی خیال من

کشید اون گمشده طرحو

یه پرسش از سرم رد شد

چرا ما ساده تن دادیم

کتابو تا ته ش رفتیم

به پای واژه افتادیم

 

 

                          با اما و اگر ، شاید

                          ندیدیم اونو که باید

                          درسته کاش یک هجوه

                           ولی شاید باید شاید

 

 

اگر حرفا پیامی از

شعور سبز انسان بود

شاید حال مهلت بودن

نه اینسان بلکه آنسان بود

اگر هر بار پس ازدوره

می فهمیدیم که چی میگه

نه امروز و نه فردا و

نمی گفتیم  دیره دیگه

 

 

 

زبانحال سروده ایست که می رود به ترانه بنشیند

برای راز بی جواب حقیقت سرزمینم و مردمش .

به کاش نیاندیشید که کاشتیم و علف هرز به جایش

سر بر آورد .فردا را اگر خواستیم می توانیم دریابیم .

اگر خواستیم !

حسام فریاد

ساعت ۱:۳۹ دقیقه پس از نیمروز

به تاریخ ۰۸/۰۵/۱۰ میلادی