تو هم گذشتی تا نشه
بشه یکی همسنگرم
پشتم نباشه تکیه گاه
همه تو روم ، برابرم
جنگ جهانه ، سومیش
این شده حرف آخرم
دوره دفن عاطفه س
اینه که از گریه ترم
نه کوهی به کوهی رسید نه آدمی به آدمی
وقتشه اعتراف کنیم به این افول و دل کمی
روتوی روم ، برابرم
آدمای ریز و درشت
با دلای مقوایی
هر یکیشون یکیمو کشت
منو بگو که بی خبر
با پرچمای تن سپید
اومده بودم که بگم
از قصه صلح و امید
نه کوهی به کوهی رسید نه آدمی به آدمی
وقتشه اعتراف کنیم به این افول و دل کمی
کودک نسل بعد از این
شده تمام دقدغه م
غصه سبزینه اون
برده منو تا به عدم
جنگ و خرابی فاجعه س
ارزش انسانو ببین
شکسته بغض بودمو
گم شده رفته تو زمین
ساعت ۳:۳۰ پس از نیمروز
۱۰/۰۳/۲۰۰۸ تورنتو -کانادا
به قربانیان بی خبر جنگ و
سبزینه های در تهدید پس از جنگ .
